Co prawda, Kreon pod wpływem przepowiedni zmienia zdanie, ale jest już za późno na naprawienie błędu. Antygona i Kreon to równorzędni bohaterowie, tak samo tragiczni, bo oboje ponoszą klęskę. Żadnemu nie można jednoznacznie przyznać racji – oboje są niezwykle uparci, nieskorzy do ustępstw i całkowicie przekonani o swojej racji. Sprawiają wrażenie osób, którymi kierują chore ambicje i chęć udowodnienia swojej racji za wszelką cenę.
Kreon ogłasza oficjalnie swoją decyzję i zapewnia, że władza jest dla niego ważniejsza niż więzy rodzinne. Wtedy przychodzi do niego strażnik z wieścią, że ktoś wbrew zakazowi pogrzebał zwłoki Polinejkesa. Akcja sztuki toczy się w Tebach, rządzonych przez Kreona, wuja Antygony, szwagra Edypa.
Funkcja w zdaniu
Ismena – siostra Antygony, próbuje powstrzymać buntowniczkę przed czynem, który jej zdaniem doprowadzi siostrę do zguby. Jest słabą, pokorną, posłuszną władcy niewiastą. Jej bunt ma dodatkowy wymiar, jako że Antygona jest kobietą, słabą, bezbronną, a jej pozycja nie pozwala na spór z mężczyznami czy wypowiadanie się w sprawach państwowych.
Myśli przede wszystkim o interesie państwa, ale i wzmocnieniu swojej władzy. Jest sprawiedliwy, ale można go też posądzić o bezwzględność i tyranię, nie bierze bowiem w ogóle pod uwagę racji serca i zdania najbliższych. Chór nie jest tylko biernym obserwatorem Czym różni się handel od inwestowania w 5 minut zdarzeń, jak często zdarzało się w tragediach greckich. Jako część społeczeństwa tebańskiego (pełni rolę posłów, rady miasta) wypowiada też swoją opinię w sprawie Antygony – najpierw dość powściągliwie, aż w końcu bierze stronę Antygony.
Zaimek – samodzielna, odmienna część mowy
Z kolei ojciec rewanżuje mu się oskarżeniem o uleganie kobiecie. Nie chce jednak splamić się zabójstwem krewnej, dlatego każe zamurować ją żywcem, zostawiając trochę jedzenia – jest oczywiste, że dziewczyna umrze śmiercią głodową. Antygona, prowadzona na stracenie, żegna się z życiem. Skarży się, że umiera, nie zaznawszy radości małżeństwa i macierzyństwa. Przed pałacem w Tebach Antygona rozmawia ze swoją siostrą Ismeną o zakazie pogrzebania Polinejkesa. Postanawia złamać zarządzenie króla, prosi o pomoc siostrę, ale ta odmawia, przekonując Antygonę, że jako słabe kobiety niewiele mogą zdziałać przeciw władcy.
- Antygona, prowadzona na stracenie, żegna się z życiem.
- Po zakończeniu bratobójczej walki Kreon wydaje zakaz grzebania wodzów wrogiej armii, w tym jednego z braci Antygony i Ismeny, Polinejkesa, któremu jako najeźdźcy odmawia się godnego pochówku.
- Jeśli natomiast ją ułaskawi – osłabi swą silną władzę i zniszczy autorytet, słuchając słabszej kobiety, a oddając hołd wrogowi ojczyzny, osłabi państwo, okaże się też stronniczy i niesprawiedliwy, naginając prawo dla krewnej.
- Myśli przede wszystkim o interesie państwa, ale i wzmocnieniu swojej władzy.
- Antygona i Kreon to równorzędni bohaterowie, tak samo tragiczni, bo oboje ponoszą klęskę.
- Hajmon (w niektórych przekładach Antygony Haimon) – syn Kreona, zakochany w Antygonie, prosi ojca, by zmienił decyzję w jej sprawie.
Musi zdecydować, czy podporządkować się boskiemu prawu, od lat niezmiennemu, które nakazuje chować zmarłych, czy też rozkazowi króla, który ustanawia ludzkie prawo. Widać go wyraźnie w dyskusji Kreona z synem, ale chwilami wydaje się, że role są tu odwrócone. To Hajmon jest mądrzejszy od ojca, używa rozsądnych argumentów i darzy szacunkiem Kreona ojca i Kreona władcę. I Antygona, i Kreon są święcie przekonani o pewności swoich racji – i dlatego muszą ponieść klęskę.
Co to są wyrazy podzielne słowotwórczo? Podaj przykłady wyrazów podzielnych i niepodzielnych słowotwórczo.
Ismena gotowa jest wziąć na siebie część winy, ale Antygona z pogardą odrzuca jej pomoc. Był przystosowany do wystawiania przedstawień pod gołym niebem. Składał się z kolistej przestrzeni (orchestry), na której występował chór. Za orchestrą znajdowała się skene – długa budowla ze ścianą, od której głosy aktorów świetnie się odbijały (od wyrazu „skene” pochodzi współczesne słowo „scena”). Czy Kreon nie nadużył władzy, wydając rozkaz, z którym tak naprawdę nie zgadzało się prawie całe społeczeństwo tebańskie? Autor dramatu wyraźnie stoi po stronie Antygony.
Dzięki jego obecności poznajemy nie tylko aktualne, lecz także zakulisowe zdarzenia, jak również i to, co zdarzyło się przed rozpoczęciem akcji. Jeśli natomiast ją ułaskawi – osłabi swą silną władzę i zniszczy autorytet, słuchając słabszej kobiety, a oddając hołd wrogowi ojczyzny, osłabi państwo, okaże się też stronniczy i niesprawiedliwy, naginając prawo dla krewnej. Jeśli dziewczyna wybierze prawo boskie, narazi się władcy i poniesie zasłużoną karę, jeśli podporządkuje się Kreonowi, ocali życie, ale nie zazna spokoju sumienia. Po tej konfrontacji władcy z buntowniczką pojawia się syn Kreona i narzeczony Antygony Hajmon. Staje w obronie Antygony, ojcu zarzuca tyranię.
Opisz budowę następujących wyrazów złożonych: wodogłowie, wodomierz, białoskrzydła, długopis.
Wszystko to sprawia, że problemy zawarte w Antygonie są wciąż aktualne, bo aktualna jest sfera tematów poruszana przez Sofoklesa. Zaimek w zdaniu zastępuje inne części mowy, umożliwiając skrócenie wypowiedzi, jej uproszczenie lub uniknięcie powtórzenia. Strażnik wprowadza Antygonę zatrzymaną podczas dokonywania obrzędów https://www.investorynews.com/amd-lisa-su-podwaja-intel-challenge-z-rekordem-xilinx-deal/ pogrzebowych. Kreon uważa, ze zdrajca ojczyzny powinien być ukarany, natomiast Antygona uważa, że w imię świętych praw boskich nie wolno odmawiać zmarłemu pogrzebu. Dziewczyna nie czuje skruchy, choć wie, że złamała prawo. Władca podtrzymuje decyzję ukarania siostrzenicy, podejrzewa też Ismenę o udział w przestępstwie.